نامه صد و چهل و هفتم

یه روزایی بی دلیل باید گریه کنی  حتی اگه قشنگترین معجزه تو دلت باشه و نباید به خاطر اون گریه کنی

یه روزایی هست که باید اشکاتو از عشق زندگیت مخفی کنی که نبینه و حرص نخوره و نگه عزیزم تو الان نیاز به ارامش داری

یه روزایی هست که الکی خاطرات بد گذشته ات رو مرور میکنی و اعصاب خودتو بیشتر به هم میریزی

یه روزایی که یه هفته بعد از شنیدن خبر مرگ یه نفر بعد از به دنیا اومدن بچش ؛ تازه به خودت میای که نکنه تو هم نتونی پسرت رو ببینی و برا همیشه از کنار عشقت بری

این روزها که میاد  همه تقصیرا رو میندازی گردن هورمون های بیخود حاملگی  و کلمه " تو روح هورمون" میبندی به نافشون

اما بازم حالت خوب نمیشه

دیروز یکی از این روزهای "تو روحش"  بود

و این روز سخت با جارو و گردگیری خونه توسط اقای خوب  (به قول یکی از دوستای وبلاگی)  و چیدن لوازم محمد تموم میشه

و همه چیز میشه یه حال خوب

اصلا یادت میره چرا اینقدر به هم  ریخته بودی

بعدش میشینی و به اشکایی که بیخود اومدن میخندی